Dit is mijn lichaam, mijn eigen bezit
Het is het werktuig waarmee ik leef.
Het is de speelbal voor mijn beminde
En het doelwit van mijn vijand
Dit zijn mijn handen
Hiermee maak ik wat mijn geest bedenkt
Deelt op mijn zijn een ode aan mijn ijver.
Dit zijn mijn benen, dragers van mijn lijf
Zij dienen ter mijn vervoer
Zij bewegen naar mijn standvastige wil
Zij stoppen aan de grens waar mijn geest voorbijgaat.
Dit is mijn brein, het huis van mijn geest
Ze is de boodschapper van mijn wil
Zij is het laatste frontier van mij geesteskracht.
Zolang ik jong ben, is mijn lichaam mijn genot
Het dient ter mijn plezier en mijn doel.
Maar zodra ik verzadigd ben in jaren, wordt zij mijn last.
Want hoewel zij oud wordt, wordt mijn geest slechts rijper.
Maar als ik sterf, zal dit lichaam er nog zijn,
Remniscent van mijn persoon
Vanaf dan is de waar niet meer door mij,
Maar door de overlevers te bepalen
Zij wordt uw object van ethiek,
Van studie en esthetiek,
Van zonde en menselijkheid,
Van dood en herziening van het leven.
Ode aan de dood
dinsdag 8 maart 2011
woensdag 23 februari 2011
Picadilly Notebook Entry #3
21/02/2011 Brief aan het Demos
Het wordt tijd voor een opstand. De regeringsonderhandelingen zijn ondertussen al even langdradig als het woord zelf. Ze blijken al maanden vruchteloos. Erger zelfs, ze zijn vernietigend en zijn een opengereten slagader van de staatskas. Het geld stroomt de goot van de Wetstraat in; nutteloos, verkwist en onherroepelijk verdwenen. Evenals de tijd die in steeds grotere mate in het vacuüm van de onderhandelingskamer wordt gezogen. Want zo werken deze 2 sleutelelementen van de Westerse economie en bij uitbreiding de Westerse samenleving. Hoe langer wij wachten, hoe groter de financiële ravage die op de onderhandelingen volgt, als die überhaupt al een einde kennen. Een volk dat lijdt is een land dat lijdt, een democratie die sterft. En deze democratie sterft niet aan de hand van een vijand van buitenaf of een extremistische partij van binnenin. Ze heeft haar eigen strop opgehangen door een incapabele regering de dans van de politiek te laten doorstuntelen.
Het wordt tijd dat het volk van zich laat horen. Een kattebelletje met de simpele woorden: “Deze staat van ons.”. En indien dit niet genoeg is dan beklad zij maar haar deur met verf, want een volk mag niet nalatig zijn als het aankomt op haar stem. Eén burger, één stem; dat is de basis van de democratie. Niet de wetten of het parlement vormt een democratie, maar de idealen die zij horen na te streven, idealen die blijkbaar zijn vergeten door ons struikelend politiek orgaan. Vrijheid, gelijkheid en een gezond leven. Dit zijn de idealen die wij zijn vergeten in onze staat en in het bestuur ervan. Wat alle kleuren van onze politieke kaleidoscoop zijn fragmenten van wat uiteindelijk dit land vormt, haar bevolking. Zij is de enige leider van dit land en niet de regering die haar plaats vervangt, evenals de regering de koning niet vervangt. Laat uw stem dus horen, burgers. Want dit land dient u, net zoals u haar dient. Maar momenteel wordt zij geketend door een incapabele regering.
Het wordt tijd voor een ontwaking van de slapende macht, want ze heeft al lang genoeg gerust. De wekker gaat en ze moet opstaan, want haar huis is in nood van een opruimbeurt en haar bankrekening wordt geplunderd.
Een land van het volk, voor het volk en door het volk. Dat is een democratie. Dit is niets meer dan een nutteloos machtsspel tussen de valse representatoren van ons Demos.
Hoogachtend,
Willem Magits
-Burger van de stervende Belgische democratie-
P.S.: Dit is geen manifest voor revolutie, dit is een herinnering aan de idealen die verborgen zijn geraakt onder welvaart en politieke passiviteit die daar mee uit voortvloeit.
Bij Gratie van het Demos
Het wordt tijd voor een opstand. De regeringsonderhandelingen zijn ondertussen al even langdradig als het woord zelf. Ze blijken al maanden vruchteloos. Erger zelfs, ze zijn vernietigend en zijn een opengereten slagader van de staatskas. Het geld stroomt de goot van de Wetstraat in; nutteloos, verkwist en onherroepelijk verdwenen. Evenals de tijd die in steeds grotere mate in het vacuüm van de onderhandelingskamer wordt gezogen. Want zo werken deze 2 sleutelelementen van de Westerse economie en bij uitbreiding de Westerse samenleving. Hoe langer wij wachten, hoe groter de financiële ravage die op de onderhandelingen volgt, als die überhaupt al een einde kennen. Een volk dat lijdt is een land dat lijdt, een democratie die sterft. En deze democratie sterft niet aan de hand van een vijand van buitenaf of een extremistische partij van binnenin. Ze heeft haar eigen strop opgehangen door een incapabele regering de dans van de politiek te laten doorstuntelen.
Het wordt tijd dat het volk van zich laat horen. Een kattebelletje met de simpele woorden: “Deze staat van ons.”. En indien dit niet genoeg is dan beklad zij maar haar deur met verf, want een volk mag niet nalatig zijn als het aankomt op haar stem. Eén burger, één stem; dat is de basis van de democratie. Niet de wetten of het parlement vormt een democratie, maar de idealen die zij horen na te streven, idealen die blijkbaar zijn vergeten door ons struikelend politiek orgaan. Vrijheid, gelijkheid en een gezond leven. Dit zijn de idealen die wij zijn vergeten in onze staat en in het bestuur ervan. Wat alle kleuren van onze politieke kaleidoscoop zijn fragmenten van wat uiteindelijk dit land vormt, haar bevolking. Zij is de enige leider van dit land en niet de regering die haar plaats vervangt, evenals de regering de koning niet vervangt. Laat uw stem dus horen, burgers. Want dit land dient u, net zoals u haar dient. Maar momenteel wordt zij geketend door een incapabele regering.
Het wordt tijd voor een ontwaking van de slapende macht, want ze heeft al lang genoeg gerust. De wekker gaat en ze moet opstaan, want haar huis is in nood van een opruimbeurt en haar bankrekening wordt geplunderd.
Een land van het volk, voor het volk en door het volk. Dat is een democratie. Dit is niets meer dan een nutteloos machtsspel tussen de valse representatoren van ons Demos.
Hoogachtend,
Willem Magits
-Burger van de stervende Belgische democratie-
P.S.: Dit is geen manifest voor revolutie, dit is een herinnering aan de idealen die verborgen zijn geraakt onder welvaart en politieke passiviteit die daar mee uit voortvloeit.
Bij Gratie van het Demos
dinsdag 15 februari 2011
Picadilly Notebook Entry #2
15/02/2011
Waar houdt het leven op? Bij het afsterven van de vitale functies? Ons materiële stopt inderdaad op dat punt. Elk levend wezen is in die zin “dood” nadat een nog niet bepaalde tijd op deze wereldbol is verstreken -de befaamde tijd op aarde-. Maar veel zaken, incl. zaken zonder een eigen bewustzijn, leven voort in de herinnering van de nabestaanden. Er is dus ook nog een 'memoriaal' leven. Maar ook daar komt een einde aan. Over 3 generaties kent men mij niet meer en toch is er nog een vorm van leven -hoewel zeer exclusief- dat het memoriale overschrijdt. Namelijk het cultuur-historische leven, weggelegd voor de grootsten op aarde. Vivaldi, Mondriaan en Vesalius leven voor in hun kunst of in hun belang in de ontwikkeling ervan, evenals Julius Caesar en Rommel voortbestaan in onze geschiedenis en onze opvoeding. Maar dat is een heel precaire vorm van bestaan door de constante dynamiek van wat bij elk individu als belangrijk wordt bestempeld. En zo kan ook een einde komen aan die vorm van nabestaan doordat de maatschappij een culturele teloorgang ondergaat.
Het lijkt dus dat de mens gedoemd is te sterven en vergeten te worden, net zoals alles op deze wereld. Vergeten kan ik niet ontkennen, maar sterven doen we niet per sé -hoewel dit in essentie kunnen worden omgewisseld-. Zelfs wanneer ik ben overleden en m'n naam of m'n identiteit niets zegt bij mijn nazaad, dan zal ik nabestaan als een 'impliciete' of 'intrensieke' levensvorm.
In de oneindige mogelijkheden van dit bestaan is elke mogelijkheid impliciet aanwezig. De onsterfelijke mens is aanwezig als resultaat van hoop en verlangen*. Hij wordt al gevormd door acties die zich op dit moment voltrekken. Allemaal goed en wel als toekomstbeeld, maar we hadden het hier over de materieel overledenen en specifieker de “kleine” overledene. Net zoals dat het heden de toekomst vormt, doet het verleden dat. Zo is de “kleine” man altijd impliciet levende. Die “kleine dode” of 'implicieteling' krijgt zelfs nog een extra rol toegekend, want als alles te zwaar wordt, is er nog steeds de zwakke troost “dat je niet de eerste bent, dat er nog voor je zijn geweest”. Dat is de impliciete onsterfelijkheid.
------------------------------------------------------------------------------------------------
*
hoop: een wenselijk gevoel gericht op iets dat men ontbreekt of een actie die zich kan voltrekken
Verlangen: een wenselijk gevoel gericht op iets of iemand waarbij de persoon die verlangt zelf acties onderneemt om het object van zijn verlangen te bereiken
Waar houdt het leven op? Bij het afsterven van de vitale functies? Ons materiële stopt inderdaad op dat punt. Elk levend wezen is in die zin “dood” nadat een nog niet bepaalde tijd op deze wereldbol is verstreken -de befaamde tijd op aarde-. Maar veel zaken, incl. zaken zonder een eigen bewustzijn, leven voort in de herinnering van de nabestaanden. Er is dus ook nog een 'memoriaal' leven. Maar ook daar komt een einde aan. Over 3 generaties kent men mij niet meer en toch is er nog een vorm van leven -hoewel zeer exclusief- dat het memoriale overschrijdt. Namelijk het cultuur-historische leven, weggelegd voor de grootsten op aarde. Vivaldi, Mondriaan en Vesalius leven voor in hun kunst of in hun belang in de ontwikkeling ervan, evenals Julius Caesar en Rommel voortbestaan in onze geschiedenis en onze opvoeding. Maar dat is een heel precaire vorm van bestaan door de constante dynamiek van wat bij elk individu als belangrijk wordt bestempeld. En zo kan ook een einde komen aan die vorm van nabestaan doordat de maatschappij een culturele teloorgang ondergaat.
Het lijkt dus dat de mens gedoemd is te sterven en vergeten te worden, net zoals alles op deze wereld. Vergeten kan ik niet ontkennen, maar sterven doen we niet per sé -hoewel dit in essentie kunnen worden omgewisseld-. Zelfs wanneer ik ben overleden en m'n naam of m'n identiteit niets zegt bij mijn nazaad, dan zal ik nabestaan als een 'impliciete' of 'intrensieke' levensvorm.
In de oneindige mogelijkheden van dit bestaan is elke mogelijkheid impliciet aanwezig. De onsterfelijke mens is aanwezig als resultaat van hoop en verlangen*. Hij wordt al gevormd door acties die zich op dit moment voltrekken. Allemaal goed en wel als toekomstbeeld, maar we hadden het hier over de materieel overledenen en specifieker de “kleine” overledene. Net zoals dat het heden de toekomst vormt, doet het verleden dat. Zo is de “kleine” man altijd impliciet levende. Die “kleine dode” of 'implicieteling' krijgt zelfs nog een extra rol toegekend, want als alles te zwaar wordt, is er nog steeds de zwakke troost “dat je niet de eerste bent, dat er nog voor je zijn geweest”. Dat is de impliciete onsterfelijkheid.
------------------------------------------------------------------------------------------------
*
hoop: een wenselijk gevoel gericht op iets dat men ontbreekt of een actie die zich kan voltrekken
Verlangen: een wenselijk gevoel gericht op iets of iemand waarbij de persoon die verlangt zelf acties onderneemt om het object van zijn verlangen te bereiken
maandag 14 februari 2011
Picadilly Notebook Entry #1
-De serie Picadilly Notebook Entries is iets dat vanaf nu begint en zal bestaan uit stukken uit mijn zwart notitieboekje. Dit notitieboekje was oorspronkelijk bedoeld voor de nabestaanden van Philippe Wilssens om iets in te schrijven als herinnering voor de ouders. Het plan is na de aankoop van het boekje gewijzigd waardoor het niet meer diende tot deze functie. Daarom neem ik het op deze manier in gebruik. Het boekje blijft wel mee ter nagedachtenis van Philippe Wilssens, een prachtige vriend en intelligente mens.-
14/02/2011
Vandaag is het Valentijn en het begin van het nieuwe semester aan de UA.
Februari begint een steeds dominantere plaats in mijn jaar op te eisen.
4 feb: Mijn verjaardag
9 feb: Overlijden Philippe Wilssens
14 feb: Valentijn (of Single Awareness Day)
19 feb: Begrafenis Philippe Wilssens
20 feb: Overlijden Dries Magits
Dan ben ik nog de herdenkingsdienst van Wilssens op 13 februari en de 5 verjaardagen van vrienden vergeten. Deze week van vakantie is onvergetelijk op veel manieren: Tia, het trashen van een stapelbed, m'n 19de verjaardag en he overlijden van een oude vriend. Liefde, leven en dood, opeengestapeld in een tijdsspanne van 10 dagen, zoals de washandjes en handdoeken in de keukenkast -vraag me niet waarom wij nog in godsnaam washandjes hebben, wij gebruiken die toch nooit op dit verdiep-. Het wordt tijd dat ik eens wat bezin en daar gaat dit boekje en de rest van februari voor dienen.
14/02/2011
Vandaag is het Valentijn en het begin van het nieuwe semester aan de UA.
Februari begint een steeds dominantere plaats in mijn jaar op te eisen.
4 feb: Mijn verjaardag
9 feb: Overlijden Philippe Wilssens
14 feb: Valentijn (of Single Awareness Day)
19 feb: Begrafenis Philippe Wilssens
20 feb: Overlijden Dries Magits
Dan ben ik nog de herdenkingsdienst van Wilssens op 13 februari en de 5 verjaardagen van vrienden vergeten. Deze week van vakantie is onvergetelijk op veel manieren: Tia, het trashen van een stapelbed, m'n 19de verjaardag en he overlijden van een oude vriend. Liefde, leven en dood, opeengestapeld in een tijdsspanne van 10 dagen, zoals de washandjes en handdoeken in de keukenkast -vraag me niet waarom wij nog in godsnaam washandjes hebben, wij gebruiken die toch nooit op dit verdiep-. Het wordt tijd dat ik eens wat bezin en daar gaat dit boekje en de rest van februari voor dienen.
zondag 23 januari 2011
Bericht aan Ann Van de Velde (Sanguine)
Hey, (weet niet meteen welke aanspreking te gebruiken dus...)Ann
Sorry dat ik zo laat antwoord op je reacties, maar ik had blijkbaar geen notificaties ingesteld.
Ik wil je hartelijk bedanken voor je lovende woorden.
Doordat ik middenin de examens zit kan ik niet echt uitvoerig reageren op je opmerkingen op de pseudo-persoonlijkheidstheorie (nog eens bedankt om daar op te reageren, altijd leuk om een andere visie tegen te komen). Ik ben ook volger geworden van jou blog en zal er zo vaak als ik kan hem doornemen.
Nog eens bedankt voor de reacties.
Groetjes, Willem
Sorry dat ik zo laat antwoord op je reacties, maar ik had blijkbaar geen notificaties ingesteld.
Ik wil je hartelijk bedanken voor je lovende woorden.
Doordat ik middenin de examens zit kan ik niet echt uitvoerig reageren op je opmerkingen op de pseudo-persoonlijkheidstheorie (nog eens bedankt om daar op te reageren, altijd leuk om een andere visie tegen te komen). Ik ben ook volger geworden van jou blog en zal er zo vaak als ik kan hem doornemen.
Nog eens bedankt voor de reacties.
Groetjes, Willem
Apocalypse of the settled
There's nothing but an empty road
And half a tank of gas
The world is going to end tomorrow
But the radio is still playing full blast
Gravel is hitting the fender
And the Hula-girl is resting on the back seat
Dylan is playing me off
As I'm burning rubber like a Rolling Stone
Man was made for wandering
Settling will only chain you down
When love is killing you and money is shy
The road will wave your worries farewell
The city is a dot in the rearview mirror
As the horizon skips a few hundred miles
The air is filtering out the smoke
As the red lights kiss the days goodbye
And half a tank of gas
The world is going to end tomorrow
But the radio is still playing full blast
Gravel is hitting the fender
And the Hula-girl is resting on the back seat
Dylan is playing me off
As I'm burning rubber like a Rolling Stone
Man was made for wandering
Settling will only chain you down
When love is killing you and money is shy
The road will wave your worries farewell
The city is a dot in the rearview mirror
As the horizon skips a few hundred miles
The air is filtering out the smoke
As the red lights kiss the days goodbye
Duizend Vlaggen
Duizend vlaggen, gekleurd in alles wat ik nog ken
Wensen die meedrijven op de adem van een herboren wereld
Gisteren lag de wereld nog in een donker steegje, neergestoken en liggend in een poel van eigen bloed.
Maar haar lichaam glinstert in de ochtendzon
En terwijl de dauw het rood wegspoelt, opent zij traag haar ogen
Haar longen vullen zich en ze ademt weer
gruwel in en liefde uit
Haar kinderen doen haar kwaad, maar ze heeft onvoorwaardelijk lief
Ze geeft zichzelf omdat dat het enige is dat ze kan
Maar af en toe krijgt ze iets terug
In de vorm van duizend gekleurde vlaggen op het puntje van haar rug
Wensen die meedrijven op de adem van een herboren wereld
Gisteren lag de wereld nog in een donker steegje, neergestoken en liggend in een poel van eigen bloed.
Maar haar lichaam glinstert in de ochtendzon
En terwijl de dauw het rood wegspoelt, opent zij traag haar ogen
Haar longen vullen zich en ze ademt weer
gruwel in en liefde uit
Haar kinderen doen haar kwaad, maar ze heeft onvoorwaardelijk lief
Ze geeft zichzelf omdat dat het enige is dat ze kan
Maar af en toe krijgt ze iets terug
In de vorm van duizend gekleurde vlaggen op het puntje van haar rug
Abonneren op:
Posts (Atom)