15/02/2011
Waar houdt het leven op? Bij het afsterven van de vitale functies? Ons materiële stopt inderdaad op dat punt. Elk levend wezen is in die zin “dood” nadat een nog niet bepaalde tijd op deze wereldbol is verstreken -de befaamde tijd op aarde-. Maar veel zaken, incl. zaken zonder een eigen bewustzijn, leven voort in de herinnering van de nabestaanden. Er is dus ook nog een 'memoriaal' leven. Maar ook daar komt een einde aan. Over 3 generaties kent men mij niet meer en toch is er nog een vorm van leven -hoewel zeer exclusief- dat het memoriale overschrijdt. Namelijk het cultuur-historische leven, weggelegd voor de grootsten op aarde. Vivaldi, Mondriaan en Vesalius leven voor in hun kunst of in hun belang in de ontwikkeling ervan, evenals Julius Caesar en Rommel voortbestaan in onze geschiedenis en onze opvoeding. Maar dat is een heel precaire vorm van bestaan door de constante dynamiek van wat bij elk individu als belangrijk wordt bestempeld. En zo kan ook een einde komen aan die vorm van nabestaan doordat de maatschappij een culturele teloorgang ondergaat.
Het lijkt dus dat de mens gedoemd is te sterven en vergeten te worden, net zoals alles op deze wereld. Vergeten kan ik niet ontkennen, maar sterven doen we niet per sé -hoewel dit in essentie kunnen worden omgewisseld-. Zelfs wanneer ik ben overleden en m'n naam of m'n identiteit niets zegt bij mijn nazaad, dan zal ik nabestaan als een 'impliciete' of 'intrensieke' levensvorm.
In de oneindige mogelijkheden van dit bestaan is elke mogelijkheid impliciet aanwezig. De onsterfelijke mens is aanwezig als resultaat van hoop en verlangen*. Hij wordt al gevormd door acties die zich op dit moment voltrekken. Allemaal goed en wel als toekomstbeeld, maar we hadden het hier over de materieel overledenen en specifieker de “kleine” overledene. Net zoals dat het heden de toekomst vormt, doet het verleden dat. Zo is de “kleine” man altijd impliciet levende. Die “kleine dode” of 'implicieteling' krijgt zelfs nog een extra rol toegekend, want als alles te zwaar wordt, is er nog steeds de zwakke troost “dat je niet de eerste bent, dat er nog voor je zijn geweest”. Dat is de impliciete onsterfelijkheid.
------------------------------------------------------------------------------------------------
*
hoop: een wenselijk gevoel gericht op iets dat men ontbreekt of een actie die zich kan voltrekken
Verlangen: een wenselijk gevoel gericht op iets of iemand waarbij de persoon die verlangt zelf acties onderneemt om het object van zijn verlangen te bereiken
Ode aan de dood
dinsdag 15 februari 2011
maandag 14 februari 2011
Picadilly Notebook Entry #1
-De serie Picadilly Notebook Entries is iets dat vanaf nu begint en zal bestaan uit stukken uit mijn zwart notitieboekje. Dit notitieboekje was oorspronkelijk bedoeld voor de nabestaanden van Philippe Wilssens om iets in te schrijven als herinnering voor de ouders. Het plan is na de aankoop van het boekje gewijzigd waardoor het niet meer diende tot deze functie. Daarom neem ik het op deze manier in gebruik. Het boekje blijft wel mee ter nagedachtenis van Philippe Wilssens, een prachtige vriend en intelligente mens.-
14/02/2011
Vandaag is het Valentijn en het begin van het nieuwe semester aan de UA.
Februari begint een steeds dominantere plaats in mijn jaar op te eisen.
4 feb: Mijn verjaardag
9 feb: Overlijden Philippe Wilssens
14 feb: Valentijn (of Single Awareness Day)
19 feb: Begrafenis Philippe Wilssens
20 feb: Overlijden Dries Magits
Dan ben ik nog de herdenkingsdienst van Wilssens op 13 februari en de 5 verjaardagen van vrienden vergeten. Deze week van vakantie is onvergetelijk op veel manieren: Tia, het trashen van een stapelbed, m'n 19de verjaardag en he overlijden van een oude vriend. Liefde, leven en dood, opeengestapeld in een tijdsspanne van 10 dagen, zoals de washandjes en handdoeken in de keukenkast -vraag me niet waarom wij nog in godsnaam washandjes hebben, wij gebruiken die toch nooit op dit verdiep-. Het wordt tijd dat ik eens wat bezin en daar gaat dit boekje en de rest van februari voor dienen.
14/02/2011
Vandaag is het Valentijn en het begin van het nieuwe semester aan de UA.
Februari begint een steeds dominantere plaats in mijn jaar op te eisen.
4 feb: Mijn verjaardag
9 feb: Overlijden Philippe Wilssens
14 feb: Valentijn (of Single Awareness Day)
19 feb: Begrafenis Philippe Wilssens
20 feb: Overlijden Dries Magits
Dan ben ik nog de herdenkingsdienst van Wilssens op 13 februari en de 5 verjaardagen van vrienden vergeten. Deze week van vakantie is onvergetelijk op veel manieren: Tia, het trashen van een stapelbed, m'n 19de verjaardag en he overlijden van een oude vriend. Liefde, leven en dood, opeengestapeld in een tijdsspanne van 10 dagen, zoals de washandjes en handdoeken in de keukenkast -vraag me niet waarom wij nog in godsnaam washandjes hebben, wij gebruiken die toch nooit op dit verdiep-. Het wordt tijd dat ik eens wat bezin en daar gaat dit boekje en de rest van februari voor dienen.
zondag 23 januari 2011
Bericht aan Ann Van de Velde (Sanguine)
Hey, (weet niet meteen welke aanspreking te gebruiken dus...)Ann
Sorry dat ik zo laat antwoord op je reacties, maar ik had blijkbaar geen notificaties ingesteld.
Ik wil je hartelijk bedanken voor je lovende woorden.
Doordat ik middenin de examens zit kan ik niet echt uitvoerig reageren op je opmerkingen op de pseudo-persoonlijkheidstheorie (nog eens bedankt om daar op te reageren, altijd leuk om een andere visie tegen te komen). Ik ben ook volger geworden van jou blog en zal er zo vaak als ik kan hem doornemen.
Nog eens bedankt voor de reacties.
Groetjes, Willem
Sorry dat ik zo laat antwoord op je reacties, maar ik had blijkbaar geen notificaties ingesteld.
Ik wil je hartelijk bedanken voor je lovende woorden.
Doordat ik middenin de examens zit kan ik niet echt uitvoerig reageren op je opmerkingen op de pseudo-persoonlijkheidstheorie (nog eens bedankt om daar op te reageren, altijd leuk om een andere visie tegen te komen). Ik ben ook volger geworden van jou blog en zal er zo vaak als ik kan hem doornemen.
Nog eens bedankt voor de reacties.
Groetjes, Willem
Apocalypse of the settled
There's nothing but an empty road
And half a tank of gas
The world is going to end tomorrow
But the radio is still playing full blast
Gravel is hitting the fender
And the Hula-girl is resting on the back seat
Dylan is playing me off
As I'm burning rubber like a Rolling Stone
Man was made for wandering
Settling will only chain you down
When love is killing you and money is shy
The road will wave your worries farewell
The city is a dot in the rearview mirror
As the horizon skips a few hundred miles
The air is filtering out the smoke
As the red lights kiss the days goodbye
And half a tank of gas
The world is going to end tomorrow
But the radio is still playing full blast
Gravel is hitting the fender
And the Hula-girl is resting on the back seat
Dylan is playing me off
As I'm burning rubber like a Rolling Stone
Man was made for wandering
Settling will only chain you down
When love is killing you and money is shy
The road will wave your worries farewell
The city is a dot in the rearview mirror
As the horizon skips a few hundred miles
The air is filtering out the smoke
As the red lights kiss the days goodbye
Duizend Vlaggen
Duizend vlaggen, gekleurd in alles wat ik nog ken
Wensen die meedrijven op de adem van een herboren wereld
Gisteren lag de wereld nog in een donker steegje, neergestoken en liggend in een poel van eigen bloed.
Maar haar lichaam glinstert in de ochtendzon
En terwijl de dauw het rood wegspoelt, opent zij traag haar ogen
Haar longen vullen zich en ze ademt weer
gruwel in en liefde uit
Haar kinderen doen haar kwaad, maar ze heeft onvoorwaardelijk lief
Ze geeft zichzelf omdat dat het enige is dat ze kan
Maar af en toe krijgt ze iets terug
In de vorm van duizend gekleurde vlaggen op het puntje van haar rug
Wensen die meedrijven op de adem van een herboren wereld
Gisteren lag de wereld nog in een donker steegje, neergestoken en liggend in een poel van eigen bloed.
Maar haar lichaam glinstert in de ochtendzon
En terwijl de dauw het rood wegspoelt, opent zij traag haar ogen
Haar longen vullen zich en ze ademt weer
gruwel in en liefde uit
Haar kinderen doen haar kwaad, maar ze heeft onvoorwaardelijk lief
Ze geeft zichzelf omdat dat het enige is dat ze kan
Maar af en toe krijgt ze iets terug
In de vorm van duizend gekleurde vlaggen op het puntje van haar rug
vrijdag 5 november 2010
Pseudo-persoonlijkheid
Deze gedachte heeft mij de laatste tijd wat bezig gehouden. Het begon met een gesprek met iemand die mij nogal stereotiep overkwam. Ik vond het een vreemd idee dat iemand zich zo textbook case kan gedragen. Het deed me denken dat de persoon geen eigenlijke persoonlijkheid had maar gewoon een stereotype heeft gekozen dat hem enig zins past en en dat gebruikt om zijn geest te vormen.
Na daar even over na te denken leek dat me onwaarschijnlijk, aangezien dat zou willen zeggen dat er een soorten van verzamelingen van situaties/evenementen/gebeurtenissen zouden zijn die ervoor zorgen dat iemand een stereotype zou worden. Die verzamelingen zouden tegelijk specifiek moeten zijn om te verklaren dat niet iedereen valt te plaatsen onder het stereotype van die verzameling, maar ook algemeen genoeg om de verschillende levenssituaties te omvatten waar de stereotiepe personen zich in bevinden. Ze komen overal ter wereld voor. Ongeacht hun geografische of sociale plaats. Dat zou ook willen zeggen dat alle culturen dezelfde basis hebben (wat misschien één van de grotere zwakke plekken is van mijn gedachtegang).
Natuurlijk moeten ook deze stereotypen een oorsprong kennen, net zoals hoe zij in de cultuur zijn geraakt. Doorheen de tijd zijn er mensen zijn die wel hun eigen persoonlijkheid hebben ontwikkeld. Door verscheidene (traumatische) evenementen in hun leven, hebben zij hun genetische predisposities verder laten evolueren tot een daadwerkelijke unieke persoonlijkheid. Diegenen rond hem zagen zijn karakteristieken en vernamen zijn denkwijzen. Doordat zij zelf niet helemaal in staat waren een uniek 'ik' te ontwerpen, zijn zij hun eigen basiskaraktereigenschappen gaan vergelijken met die van de unieke persoonlijkheid. Door datgene dat aansluit met die eigenschappen over te nemen (bepaalde gedragingen of overtuigingen) hebben zij zich geleidelijk aan verzadigd met delen van een persoonlijkheid. Zo heeft hij zijn eigen pseudo-ik samengesteld. Dit pseudo-ik laat hem functioneren binnen de maatschappij en staat hem toe sociale relaties aan te gaan tussen mensen die een gelijkaardige “neppersoonlijkheid” hebben.
Als we deze stereotypen een belangrijke rol geven in de persoonlijkheidsvorming van het individu, dan moeten we deze ook een plaats geven in de cultuur. Zoals ik hierboven al vermeld heb, zie ik deze unieke persoonlijkheden als een soort van trendsetters. Naarmate dat er meer mensen eigenschappen van deze 'unieken' overnemen worden zij een vaster fenomeen in de cultuur en de maatschappij. Op die manier zullen zij als een soort van cultureel erfgoed worden beschouwd en blijven ze in de cultuur aanwezig.
Ook kunnen we een onderscheid maken tussen de “vergankelijkheid” van stereotiepe kenmerken en in grotere schaal misschien van stereotypen in het algemeen. We kunnen duidelijk zien dat gedrag sterker en langer aanwezig zijn dan gedachtegangen. Doorheen de hele geschiedenis zijn er ontelbaar vele belangrijke visies geweest op het leven, de kosmos en de mens. Een ongelooflijk groot deel van hen hebben veel aanhang genoten. Maar er zijn tijden van komen en tijden van gaan en de wereld van het denken volgt maar al te vaak de dialectiek en zo ontstonden er thesen, antithesen en synthesen. Stromingen kwamen op, ontmoetten weerstand en gaan op in een verwerking van beiden. Er is een constante afwisselingen van wat een “populaire” stroming is. Om die reden kunnen we stellen dat ook de stereotiepe gedachten aan de mode onderhevig zijn. Maar dan komt er de kwestie van waarden op. Zij lijken al zowat sinds mensenheugenis te bestaan. Hun bestaan kan verklaard worden door de normen die er aan verbonden zijn. Om dit te verduidelijken schakelen we over naar de stereotiepe gedragingen.
Pesterijen, oorlog, naastenliefde, trouw en dominant gedrag zijn gedragingen of waarden waar normen (en dus een bepaalde vorm van gedrag) aan verbonden zijn. Die gedragingen lijken krachtiger te zijn dan de intellectuele stromingen. De reden hiervoor is toegankelijkheid.
Aan gedragingen of handelingen gaat vaak geen ingewikkeld denkproces vooraf. Er is niet steeds een argumentatie of een verwoording nodig. Dit zorgt ervoor dat veel mensen het gedrag kunnen kopiëren zonder dat zij daarover aangesproken worden en een uitvoerige evaluatie en verklaring aan hun gedrag moeten geven. Die vrijheid is aanlokkelijk voor een grote groep, wat ervoor zorgt dat ze frequenter en langduriger wordt uitgeoefend. Doordat ze frequenter wordt overgenomen blijft ze bestaan en raakt ze verspreid. Die verspreiding zorgt voor een algemene basis en waardesysteem in de verschillende culturen.
Biologische versterking van stereotypes:
Tijdens het schrijven van deze uiteenzetting ben ik tot het idee gekomen dat doordat sociale contacten tussen mensen met dezelfde pseudo-persoonlijkheden sterker zijn, zou men kunnen denken dat via opvoeding en ook voortplanting hun predisposities (en dus geneigdheid een gelijkaardige pseudo-persoonlijkheid aan te nemen) zullen doorgegeven worden.
Om af te sluiten nodig ik diegenen die dit lezen mij hun reacties en ideeën mee te delen, zijnde in de vorm van mail, reacties op de blog, telefoongesprekken, sms'en of face-à-face.
Na daar even over na te denken leek dat me onwaarschijnlijk, aangezien dat zou willen zeggen dat er een soorten van verzamelingen van situaties/evenementen/gebeurtenissen zouden zijn die ervoor zorgen dat iemand een stereotype zou worden. Die verzamelingen zouden tegelijk specifiek moeten zijn om te verklaren dat niet iedereen valt te plaatsen onder het stereotype van die verzameling, maar ook algemeen genoeg om de verschillende levenssituaties te omvatten waar de stereotiepe personen zich in bevinden. Ze komen overal ter wereld voor. Ongeacht hun geografische of sociale plaats. Dat zou ook willen zeggen dat alle culturen dezelfde basis hebben (wat misschien één van de grotere zwakke plekken is van mijn gedachtegang).
Natuurlijk moeten ook deze stereotypen een oorsprong kennen, net zoals hoe zij in de cultuur zijn geraakt. Doorheen de tijd zijn er mensen zijn die wel hun eigen persoonlijkheid hebben ontwikkeld. Door verscheidene (traumatische) evenementen in hun leven, hebben zij hun genetische predisposities verder laten evolueren tot een daadwerkelijke unieke persoonlijkheid. Diegenen rond hem zagen zijn karakteristieken en vernamen zijn denkwijzen. Doordat zij zelf niet helemaal in staat waren een uniek 'ik' te ontwerpen, zijn zij hun eigen basiskaraktereigenschappen gaan vergelijken met die van de unieke persoonlijkheid. Door datgene dat aansluit met die eigenschappen over te nemen (bepaalde gedragingen of overtuigingen) hebben zij zich geleidelijk aan verzadigd met delen van een persoonlijkheid. Zo heeft hij zijn eigen pseudo-ik samengesteld. Dit pseudo-ik laat hem functioneren binnen de maatschappij en staat hem toe sociale relaties aan te gaan tussen mensen die een gelijkaardige “neppersoonlijkheid” hebben.
Als we deze stereotypen een belangrijke rol geven in de persoonlijkheidsvorming van het individu, dan moeten we deze ook een plaats geven in de cultuur. Zoals ik hierboven al vermeld heb, zie ik deze unieke persoonlijkheden als een soort van trendsetters. Naarmate dat er meer mensen eigenschappen van deze 'unieken' overnemen worden zij een vaster fenomeen in de cultuur en de maatschappij. Op die manier zullen zij als een soort van cultureel erfgoed worden beschouwd en blijven ze in de cultuur aanwezig.
Ook kunnen we een onderscheid maken tussen de “vergankelijkheid” van stereotiepe kenmerken en in grotere schaal misschien van stereotypen in het algemeen. We kunnen duidelijk zien dat gedrag sterker en langer aanwezig zijn dan gedachtegangen. Doorheen de hele geschiedenis zijn er ontelbaar vele belangrijke visies geweest op het leven, de kosmos en de mens. Een ongelooflijk groot deel van hen hebben veel aanhang genoten. Maar er zijn tijden van komen en tijden van gaan en de wereld van het denken volgt maar al te vaak de dialectiek en zo ontstonden er thesen, antithesen en synthesen. Stromingen kwamen op, ontmoetten weerstand en gaan op in een verwerking van beiden. Er is een constante afwisselingen van wat een “populaire” stroming is. Om die reden kunnen we stellen dat ook de stereotiepe gedachten aan de mode onderhevig zijn. Maar dan komt er de kwestie van waarden op. Zij lijken al zowat sinds mensenheugenis te bestaan. Hun bestaan kan verklaard worden door de normen die er aan verbonden zijn. Om dit te verduidelijken schakelen we over naar de stereotiepe gedragingen.
Pesterijen, oorlog, naastenliefde, trouw en dominant gedrag zijn gedragingen of waarden waar normen (en dus een bepaalde vorm van gedrag) aan verbonden zijn. Die gedragingen lijken krachtiger te zijn dan de intellectuele stromingen. De reden hiervoor is toegankelijkheid.
Aan gedragingen of handelingen gaat vaak geen ingewikkeld denkproces vooraf. Er is niet steeds een argumentatie of een verwoording nodig. Dit zorgt ervoor dat veel mensen het gedrag kunnen kopiëren zonder dat zij daarover aangesproken worden en een uitvoerige evaluatie en verklaring aan hun gedrag moeten geven. Die vrijheid is aanlokkelijk voor een grote groep, wat ervoor zorgt dat ze frequenter en langduriger wordt uitgeoefend. Doordat ze frequenter wordt overgenomen blijft ze bestaan en raakt ze verspreid. Die verspreiding zorgt voor een algemene basis en waardesysteem in de verschillende culturen.
Biologische versterking van stereotypes:
Tijdens het schrijven van deze uiteenzetting ben ik tot het idee gekomen dat doordat sociale contacten tussen mensen met dezelfde pseudo-persoonlijkheden sterker zijn, zou men kunnen denken dat via opvoeding en ook voortplanting hun predisposities (en dus geneigdheid een gelijkaardige pseudo-persoonlijkheid aan te nemen) zullen doorgegeven worden.
Om af te sluiten nodig ik diegenen die dit lezen mij hun reacties en ideeën mee te delen, zijnde in de vorm van mail, reacties op de blog, telefoongesprekken, sms'en of face-à-face.
maandag 1 november 2010
Lovers but not by feline law
The world is harsh for a tigercub
when it's in love with a kitten
Doesn't matter which way you rub
You'll always end up bitten
I've loved her for a while now
But always from a far
Because the rules state it clear
That tigercubs can't fall in love with kittens
But hello, mister Cat
and hello miss. Puss
I've come to ask for your daughter's paw
In marriage but not by feline law
I've come for her
And the only thing that'll stop me
Is when my kitten says no
and I have to let my tail hang between my legs and run
But maybe if you'll let me
I can ask for a trial of integration
And we stay and live here together
A tigercub with his cat-and-pussy inlaws
But the fur around my eyes is starting to glissen
For my dearest kitten turned me down
And as I shed my feline tear
The story ends
The story of interfeline love
of a tigercub and the kitten that was too caged to leave.
when it's in love with a kitten
Doesn't matter which way you rub
You'll always end up bitten
I've loved her for a while now
But always from a far
Because the rules state it clear
That tigercubs can't fall in love with kittens
But hello, mister Cat
and hello miss. Puss
I've come to ask for your daughter's paw
In marriage but not by feline law
I've come for her
And the only thing that'll stop me
Is when my kitten says no
and I have to let my tail hang between my legs and run
But maybe if you'll let me
I can ask for a trial of integration
And we stay and live here together
A tigercub with his cat-and-pussy inlaws
But the fur around my eyes is starting to glissen
For my dearest kitten turned me down
And as I shed my feline tear
The story ends
The story of interfeline love
of a tigercub and the kitten that was too caged to leave.
Abonneren op:
Posts (Atom)